W praktyce wygląda to w ten sposób, iż pszczelarz zgłasza się do leśniczego właściwego z uwagi na teren leśnictwa, na którym chciałby postawić pasiekę. Leśniczy wyraża wstępną zgodę na zaaranżowanie w ten sposób danego fragmentu lasu, bądź najczęściej wskazuje inne, stosowniejsze miejsca na zlokalizowanie pasieki. Pamiętajmy, iż las jest objęty planem zagospodarowania lasu, a zatem upatrzony przez pszczelarza teren może mieć już inne przeznaczenie gospodarcze. Leśniczowie posiadają również wiedzę o zlokalizowaniu innych pobliskich pasiek w lasach, a tym samym niejednokrotnie pomagają przy wyborze odpowiedniego miejsca.

Kiedy już miejsce zostanie ustalone, pszczelarz z mapą, wydaną przez leśniczego, na której oznaczono miejsce na lokalizację pasieki, udaje się do siedziby Nadleśnictwa w celu zawarcia umowy na lokalizację pasieki. Lokalizowanie pasiek w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga w takim przypadku zgody właściciela lasu. Zgodnie z § 6  wyżej przywołanego rozporządzenia: „Pasieki mogą być lokalizowane w lasach: 1) nie objętych stałym lub okresowym zakazem wstępu, 2) (skreślony), 3) w których nie są planowane w określonym roku prace i zabiegi gospodarcze i ochronne, 4) nie przeznaczonych do masowego wypoczynku i rekreacji ludności, 5) nie wymagających urządzania i utrzymywania specjalnych dróg dojazdowych do pasieki.”

Wraz z zawarciem umowy, pszczelarzowi wydawane jest również pozwolenie na wjazd do lasu. Należy przypomnieć, iż niektóre lasy są objęte stałym bądź okresowym zakazem wstępu (art. 26 ust 2. i 3. ustawy o lasach), natomiast ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem po drogach leśnych jest co do zasady zakazany (art. 29 ust. 1 ustawy o lasach), natomiast przepisy te nie mają zastosowania właśnie do właścicieli pasiek zlokalizowanych na obszarach leśnych, co oznacza, iż pszczelarze traktowani są szczególnie w zakresie zasad poruszania się po terenach leśnych.

Trzeba mieć na uwadze, że właściciel pasieki zobowiązany jest do wywiezienia jej z lasu na własny koszt na okres prowadzenia prac (zabiegów) zagrażających życiu i zdrowiu pszczół lub grożących uszkodzeniem pasieki. Nadleśnictwo o podjęciu takich czynności informuje pszczelarza z odpowiednim wyprzedzeniem.

Właściciele pasiek lokalizujący pasieki na terenach leśnych muszą pamiętać o głównych, miodowych łasuchach – niedźwiedziach brunatnych. Na terenach obsługiwanych przez nas Nadleśnictw, położonych w województwach pomorskim oraz kujawsko – pomorskim, te zwierzęta nie występują, jednakże w Karpatach i na Podkarpaciu Nadleśnictwa powinny określić miejsca możliwego bytowania niedźwiedzi i wyłączyć je z udostępniania na lokalizację pasiek. Co więcej, Nadleśnictwa powinny egzekwować od dzierżawcy gruntu obowiązek wykonania i utrzymania na własny koszt obowiązku sprawności odpowiednich zabezpieczeń.